Stedelijke ontwikkeling tagged with 'Social Media'  

 
Tijdelijke wandwinkel TEMP. strijkt neer in coffee united Zwolle
15 februari 2013

Beleven en ervaren. Daar draait het steeds meer om in de binnenstad. De consument wil gemak en vermaak. Geen goedkoop vermaak, maar elegantie met een snufje high tech. Of helemaal back to the basics: lokale of unieke producten die kleinschalig worden aangeboden.

De leegstand rukt op, ook in de binnenstad. In een vandaag verschenen rapport van de ABN Amro wordt voorspeld dat de leegstand in 2020 zal zijn opgelopen tot 14% en dat ook de binnenstad daaraan niet zal ontsnappen. De onderzoekers van het rapport noemen de voorspelling nog aan de voorzichtige kant, met andere woorden, het percentage zal wel eens veel hoger kunnen komen te liggen.

Om te overleven zal de binnenstad en daarmee de detailhandel maar ook de horeca zich zelf opnieuw moeten gaan uitvinden. De gemeente is overigens ook aan zet. Op een aantal locaties zal tijdelijk herbestemmen of wonen weer mogelijk moeten worden gemaakt.

 

 

Nieuwe retailconcepten zullen steeds meer gangbaarder worden. Wat te denken van een fietsenzaak annex koffiebar. Je band wordt geplakt terwijl je zelf van een kopje koffie en een broodje geniet. Waarom niet? Of een  supermarkt waar in het bijzonder ouderen welkom zijn, gewoon door bepaalde producten op pakhoogte te plaatsen en vergrootglazen aan de winkelwagen te hangen. In Berlijn wordt er al positief mee geëxperimenteerd.

Of nog zo’n prachtige combinatie: Vandaag was ik te gast in coffee united bij de opening van de tijdelijke wandwinkel TEMP:  Een reizende wandkast van pakweg 7 meter lang en 1.5 meter hoog, een initiatief van Bart Jansen en Fabriekfanatiek. De wandwinkel is de komende drie maanden te gast bij coffee united en zal vervolgens verhuizen naar een andere horecagelegenheid in de binnenstad van Zwolle. Met in de wandwinkel prachtige en zeer betaalbare kunstobjecten vervaardigt door kunstenaars uit Zwolle. We hebben het hier feitelijk over een reizende pop up  in een langgerekte wandkast. Een prachtig concept met alleen maar winnaars. De site van TEMP. wordt nog gelanceerd, maar social media doet nu al haar werk. De eerste Facebook berichten worden al enthousiast rondgestuurd en de eerste producten zijn reeds verkocht.




Er zijn nog geen reacties
Street art voegt belevingswaarde toe aan de stad
10 januari 2013

 

Deze week las ik in over een initiatief in New York waar op grond van graffiti klachten door omwonenden, een interactieve kaart van graffiti spots wordt gecreëerd, waarbij de kaart als doel heeft, liefhebbers van graffiti gemakkelijk naar desbetreffende plekken te kunnen leiden. Om op grond van klachten een kaart op te stellen van graffiti spots lijkt mij geen goede keuze. Klagers, de naam zegt het al zullen alleen een signaal afgeven als ze het met de ontstane situatie niet eens zijn. De kans is klein dat op deze kaart spots zullen verschijnen van wijken waar graffiti juist wel wordt gewaardeerd.

Graffiti is overigens inmiddels veel meer dan een gestileerde veelal met een spuitbus aangebrachte handtekening wat nogal eens als lelijk, storend of als vandalisme wordt ervaren. De laatste jaren wordt street art, waarmee onder andere muurschilderingen worden aangeduid en welke kan worden opgevat als een deelstroming van graffiti, meer en meer door zowel overheid als omwonenden geapprecieerd. Daarnaast brengt street art horden fans op de been die systematisch spots afschuimen waar recent een nieuw werk is gesignaleerd.

 

Valencia, ericailcane

Neem in tegenstelling tot het initiatief uit New York de uiterst summier ogende website www.grafrank.com. Deze site is sinds 2012 online en geeft een schat aan informatie over graffiti gewaardeerd door personen met een Flickr account. Op Flickr geplaatste foto’s welke zijn voorzien van lokatie en duidelijk zijn getagt als street art of graffiti worden dagelijks door Grafrank gescand en opgeslagen. Uitgaande van het simpele aanname dat indien eigenaren van Flickr accounts besluiten de foto’s up te loaden, de werken ook wel de moeite waard moeten zijn, ontstaan er aldus enerzijds overzichten die per stad aangeven welke graffiti artiesten recent actief zijn geweest en anderzijds ‘heatmaps’,  die inzichtelijk maken waar een concentratie van werken kan worden aangetroffen.

Grafrank analyseert momenteel 30 steden, waaronder ook Amsterdam en Rotterdam waarbij van 12 steden uitgebreide analyses worden gemaakt. Londen is in de rankings van Grafrank momenteel de onbetwiste koning, gevolgd door Toronto en New York. De verschillen zijn groot. Waar in de ene stad het veelal om street art gaat, ligt bij andere steden nog meer het accent op graffiti. In Nederland staat street art feitelijk nog in de kinderschoenen.

 

Londen, East End, Roa

De openbare ruimte in steden is niet langer het domein van enkel wandelende volwassenen en spelende en rennende kinderen maar wordt meer en meer ook speelgrond voor (jong) volwassenen. Skaten, free running en BMX  zijn daar mooie voorbeelden van, maar ook street art ook. Street art is daarnaast ook een hele mooie aanvullingen op ruimtelijke opgaven. Op plekken waar monotonie dient te worden doorbroken of waar afbraak en transitie aan de orde van de dag is, kan street art door haar verrassende verschijningsvorm een negatieve spiraal doorbreken en letterlijk en figuurlijk weer kleur geven aan een wijk. East End in Londen is daarvan een heel mooi voorbeeld. Het knarst en schuurt er aan alle kanten maar door de alom aanwezige street art worden de rauwe plekken en de rafelige randjes niet alleen verzacht maar wordt het stadsdeel als verblijfsruimte ook naar een hoger niveau opgetild.

Voor liefhebbers die zich meer willen verdiepen in street art biedt de site van Complex al een paar jaar de ’50 greatest street artist right now’ aan. Dit overzicht laat goed zien wat street art voor impact kan hebben op de beleving van een stad. Verder biedt de site Unurth prachtige ‘listings’ aan, zowel op te vragen per stad als naar werken per kunstenaar. Nu is het wachten nog op een grootschalig streetartfestival in Nederland opdat we ook hier een fikse street art ‘bust’ gaan krijgen!




Er zijn nog geen reacties
In het Ruhrgebied weten ze al 30 jaar wat krimp is.
8 december 2012

 

Vrijdag 7 december waren we op uitnodiging van het EUKN (European Urban Knowledge Network) te gast in het Duitse Essen en het thema is omgaan met krimp in stedelijke gebieden. Met dat thema zijn we in Essen op de goede plaats, ze zijn daar al jaren ervaringsdeskundige. Met het sluiten van de koolmijnen in de jaren 80 van de vorige eeuw kwam in het Ruhrgebied een vulkaan tot uitbarsting die in een periode van een paar jaar het gehele sociale en economische leven op de kop zette en waarvan nu nog steeds de gevolgen zichtbaar en voelbaar zijn. De stad is sindsdien met 100.000 bewoners gekrompen en dat zijn alleen nog maar cijfers voor Essen, in de omliggende mijnsteden hebben zich vergelijkbare drama’s voltrokken.

 

 

Werk, inkomen, huisvesting en verenigingsleven, het werd allemaal geleverd door de mijnen. Maar al deze zekerheden verdwenen ook met de sluiting van de mijnen. Deze ramp heeft zich ook in Nederland voltrokken, in Zuid Limburg, maar het lijkt wel alsof dat uit het collectieve geheugen van Nederland is verdwenen. We doen in Nederland alsof krimp ons nu pas voor het eerst overkomt.

Terwijl de natte sneeuw valt bezoeken we het stadsdeel Essen-Katernberg, waar de Zeche Zollverein ooit haar activiteiten ontplooide. De Zeche Zollverein mag dan wel tot Unesco Werelderfgoed zijn uitgeroepen en met haar rauwe uitstraling toeristen naar zich toelokken, in het stadsdeel zelf is de ontreddering dat door datzelfde Zeche Zollverein is toegebracht nog sterk voelbaar. Bewoners en bezoekersstromen hebben hun eigen ritme en leefwereld, passeren elkaar maar ontmoeten elkaar niet.

Het lijkt wel alsof de tijd in Katernberg stil is gaan staan in de jaren 80. We worden rondgeleid door Frau Meyer van het Büro Stadsentwicklung Essen. In Katernberg zijn al 30 jaar geen nieuwe huizen gebouwd, op een klein woonblokje na dat recent is opgeleverd. Dat is een hele bijzondere gewaarwording. In een stad is toch altijd dynamiek? Absolute stilstand is dus ook mogelijk.

 

 

De overheidsprojecten in Katernberg, bedoeld om het sociaal en economisch leven nieuw elan in te blazen hebben iets oubolligs. Ze ademen de sfeer uit van de werk en leefcultuur van een aantal decennia geleden. Design en high tech lijken afwezig. Social media en de flexplekken cultuur zijn er nog niet echt doorgedrongen vertelt Frau Meyer. De plaatselijke ondernemers hebben bovenal behoefte aan fysieke ruimte en de bewoners worden graag voorgelicht via papieren communicatie. Dat betwijfel ik. Hoe zit het dan met de wensen van de jonge generatie bewoners? Wordt daar niet op ingespeeld? Blijkbaar nog niet. Het lijkt een gemiste kans.

Hoe anders is de uitstraling en programmering op de website van de Zeche Zollverein. Zeer eigentijds en verleidelijk voor liefhebbers van kunst en cultuur.  Twee werelden verenigd in één stadsdeel.

Dat de gemeente Essen niet heeft stilgestaan de afgelopen dertig jaar is duidelijk. Er is heel veel werk verzet. Het negatieve imago van de regio is doorbroken. Het Ruhrgebied is in 2010 als culturele hoofdstad van Europa op de kaart gezet en de Zeche Zollverein is tot werelderfgoed verklaart, geen sinecure. Waar vroeger de mijnen voor de bewoners zorgden, is nu die taak al bijna 30 jaar door de overheid overgenomen.

De eerste twee zijn zeer strategische zetten die getuigen van slim handelen. Op het derde punt is koersverandering nodig. De sleutel lijkt te liggen bij de jongere generatie. Daar liggen immers de dwarsverbindingen naar zowel de eigentijdse programmering van de Zeche Zollverrein als de kansen die het nieuwe werken van heden ten dage heeft te bieden.

 

 

Dat die dwarsverbindingen gaan komen is ook broodnodig. Niet alleen om weer synergie  in het gebied te realiseren, maar ook omdat de pot met geld, lees subsidie, is opgedroogd. Plaatselijke, regionale en landelijke overheden hebben bijna geen geld meer om dergelijke projecten te financieren en het zijn vooral subsidiegelden geweest waardoor Essen haar getroffen bewoners heeft kunnen helpen, maar ook de stad als geheel weer op de kaart heeft kunnen zetten. Alleen bij Europa, daar is nog geld. Maar hoe te komen aan dat geld als je als plaatselijke of regionale overheid de co-financiering niet kan opbrengen om een projectaanvraag in te dienen, een situatie die niet alleen in Essen opgeld doet, maar voor vele andere steden en regio’s in Europa bittere werkelijkheid begint te worden.

Wellicht dat Europa op den duur haar regels aanpast, maar daar zou ik niet op wachten. Veel beter is het de eigen energie en daarmee de zelfredzaamheid te mobiliseren en eventuele weerstand om te buigen naar werkbare coalities. Uiteraard vergt dat een hele andere attitude, zowel bij burgers, ambtenaren als bestuurders, maar het is geen onmogelijke slag.




Er zijn nog geen reacties