Kunst tagged with 'Kunst'  

 
Ruhrmetropool
31 augustus 2015

Recente blogs op de site van Ruhrmetropool

recente blogberichten op Ruhrmetropool:

2016

Hier stond de wieg van het Ruhrgebied

Grootste kunst verstopt onder de grond in Bochum

Song Dong ervaren in de Kunsthalle Düsseldorf

2015

9 nov : De Ruhrpottderby: hoe voetbal is geworteld in het Ruhr-DNA. Lees meer.

28 augustus: De Nordbahntrasse in Wuppertal geeft je vleugels. Lees meer.

25 augustus: Over de Ruhrtriënnale en Dinslaken. Lees meer.

 




Er zijn nog geen reacties
Dortmunder U, kunstencluster zonder ziel
11 december 2014

Enige jaren geleden werd het terrein van de Dortmunder U, de voormalige bierbrouwerij van Dortmund, omgetoverd tot een kunstencluster. Toch lijkt het project niet aan de verwachtingen te hebben voldaan. De locatie is super, tegen de rand van de stad en heeft de spoorzone als decor. Het heeft er alle schijn van dat men hier veel te veel top down heeft willen ingrijpen en niets aan het toeval heeft willen overlaten.

Het gebouw zelf staat er te opgepoetst bij. De directe omgeving ook. Tegelijk met het verbouwen van de Dortmunder U is het nabijgelegen terrein tussen het gebouw en de binnenstad volgeplempt met strakke hoogbouw. En naar ik begrijp had men gehoopt dat hier allerlei creatieve partijen zouden zijn ingekropen. Het heeft hier echter alle schijn van een binnenstedelijke kantoorlocatie. En wie verwacht dat de brouwerij van binnen nog de uitstraling heeft van een brouwerij komt bedrogen uit. Alles lijkt gestript en is strak en wit afgewerkt. Ik ervaar geen beleving, dit gebouw voelt veel te clean.

De Dortmunder U wordt bevolkt door grote cultuurinstellingen. Het oogt allemaal net een beetje te braaf. Start ups die wat willen experimenteren passen niet in het karakter van dit gebouw en ook niet in de hoogbouw dat aan de ander zijden van het plein is gerealiseerd. Waar kunnen die startups dan wel terecht? Heeft Dortmund wel zoiets als een hippe wijk?

Aan de achterzijde van het gebouw oogt het gebied een heel klein beetje rafelig, de ruimte is in gebruik als parkeerterrein en op een fikse graffity tekst op de muur na gebeurt er weinig. Hier moeten we het blijkbaar niet zoeken. Aan de overzijde van het terrein, gescheiden door een drukke straat, ligt een rommelig wijk. Zou het daar gebeuren? We winnen informatie in bij een hardrockwinkel aan de overkant. De jongen achter de balie kijkt ons verbaasd aan. Een hippe wijk? Dat hebben wij niet. Waar ga je dan zelf uit? Eh, gewoon in de binnenstad. We staan perplex, een stad met nagenoeg 600.000 inwoners en geen wijk waar het bruist en gist?

We proberen het bij de toeristeninformatie opnieuw. Ook daar worden we meewarig aangekeken. Het lijkt wel alsof men niet weet wat we bedoelen. Na lang aarzelen wordt een kaart op de toonbank gelegd en worden we naar een gebied ten zuiden van de stadsring, naar de Saarlandstrasse en omgeving gestuurd.

We pakken de metro er naar toe en lopen kris kras door het gebied. Reguliere detailhandel, telefoonwinkels en zo af en toe een iets meer alternatief ogende eetgelegenheid, maar echt spannend is het allemaal niet.

Is Dortmund dan alleen maar wat je ziet en ontbeert het initiatieven die nieuw elan aan de stad weten te geven? Of hebben we het gewoonweg gemist? Het roept tevens de vraag op hoe je kunt verwachten dat er een levend creatief cluster gaat ontstaan als de bewoners van de stad er zelf (nog) geen behoefte aan hebben. Het bewijst des te meer dat als het om placemaking gaat, de bewoners van het gebied een heel belangrijke factor zijn.

In de avond gaan we terug naar de Saarlandstrasse en schuiven in een van de sporadische alternatieve restaurantjes aan. Twee dames die onderling Russisch spreken schenken fantastische wijnen en koken wereldgerechten met een verrukkelijke twist. Als ik weer in Dortmund ben zijn schuif ik graag opnieuw aan.




Er zijn nog geen reacties
Rembrandt op een tablet
1 december 2013

Ze schuifelen voorzichtig van ets naar ets. De kleinste dame leunt op een wandelstok en haar vriendin hanteert te tablet. Het is zondag en ik ben op de tentoonstelling ‘Rembrandt in zwart-wit’, onderdeel van de expositie ‘Rembrandt op reis door Nederland’ en bevind me in het stedelijke museum Zutphen. De tentoonstelling is vorig weekend geopend. Het is er druk en een overwegend ouder publiek verplaatst zich zachtjes van schilderij naar schilderij. Tablets worden opgeheven, voor een schilderij gehouden en om mij heen hoor ik mensen elkaar zachtjes murmelend tekst vanaf de tablets voorlezen.

In de refter staat een grote trolley vol met kleine laatjes met op elk plankje een tablet. Je kan er bijna niet omheen. Vrijwilligers staan klaar om ze aan te reiken. Het is duidelijk dat een aantal bezoekers nog niet eerder een tablet in de hand heeft gehad. De instructies zijn heel simpel: de tablet voor het schilderij houden en wachten tot de ets is herkent en de uitleg op het scherm verschijnt. Uiteraard kon je ook zonder tablet de tentoonstelling bekijken, maar dat is niet verstandig, zo werd mij aangeraden.

 

 

“Je moet dat ding ook stilhouden,” zegt de kleine dame met de wandelstok tegen haar vriendin, “anders werkt het niet”. “Maar mijn handen trillen een beetje” hoor ik haar protesteren. Gelukkig biedt de procedure ook een escape. Als het niet lukt het beeld te vangen, kan op het scherm het nummer van de betreffende ets worden ingetoetst en verschijnt de uitleg alsnog op het scherm. Het is duidelijk dat de dames nog nooit eerder met een tablet hebben gewerkt. Ik zie ze even worstelen met het beeld vergroten, help ze een handje en als profs zoomen ze vervolgens alle etsen in.

“Ik wil ook zo’n ding”, hoor ik de tablet dragende dame een paar etsen later zeggen, “ik dacht altijd dat ik dat niet kon, maar ik kan het wel! Is dit hoe apps ook een beetje werken”.  Ze staat ineens weer naast me en keek me hoopvol aan. “Ja”, antwoordde ik, “zo moet je je een app ook voorstellen, aanklikken en je bent binnen”. “Dan neem ik ook zo’n telefoon met van die apps,” verzekert ze me. “Kan ik gaan scrabbelen”.

Dat is een mooie bijvangst, dacht ik. Organiseer een tentoonstelling op deze wijze en na een bezoek zijn ook niet ‘tablet-addicts’ ingewijd in de geheimen van de tablet. Ouderenzorg breekt zich het hoofd hoe ze ouderen aan de tablet kunnen krijgen en dit museum krijgt het in een middag spontaan voor elkaar.

 

 

Maar dat niet iedereen gecharmeerd is van verandering moge ook duidelijk zijn. Er was namelijk nog een nieuwigheidje. Het museum heeft in het kader van deze tentoonstelling samenwerking gezocht met een restaurant in het centrum van Zutphen dat bekend staat om haar middeleeuwse dis, het bier wordt er nog in stenen kroezen geschonken. Rembrandt zou er met smaak hebben kunnen eten en drinken.

Over en weer wordt tussen museum en restaurant korting verleend. Positief toch? Museums moeten immers hun eigen broek meer en meer ophouden. Slimme allianties passen daarbij. De man voor mij in de rij bij de kassa stond werd netjes op deze mogelijkheid gewezen. Dat viel helaas niet in goede aarde. Hij liet de kassadame met afgemeten stem weten dat hij van dit soort commerciële informatie verschoond wenste te blijven. Een museum heeft enkel het etaleren van kunst als taak, memoreerde hij haar, en van de rest moet het museum zich verre houden. Niet meer en niet minder. Hij hoopte dat het haar duidelijk was.

Zijn tablets meer of minder? Meer, zou ik zeggen, een mooie aanvulling op de kunst zelf.  Nam deze man er eentje? Ik denk dat u het antwoord wel weet.




Er zijn nog geen reacties