Creatieve Industrie tagged with 'Zutphen'  

 
Zutphen is verrukkelijk slecht bereikbaar
13 februari 2015

De gemeente Zutphen heeft een conceptvisie 2025 opgesteld en nodigde gisteravond de gemeenschap uit mee te denken. Het was een volle bak, we zaten in het Stedelijk Daltoncollege, een toepasselijke plek, via glazen kijkgaten in de vloer keken we naar het verleden van Zutphen en op de begane grond hadden we het over de toekomst. Wat doe je met een stad die volgens velen het best gewaarde geheim van Nederland is en volgens gastpresentator van de avond, Harm Edens verrukkelijk slecht bereikbaar is. Drie gastsprekers zorgden voor input voor de disscussie.

Volgens Gerard Marlet, bij de meesten wel bekend als de man van de Atlas zijn we een stad. Oef, dat was een geruststelling. Hoe vaak wordt Zutphen niet door buitenstaanders als een groot dorp getypeerd. Maar Marlet kwam met bewijslast op de proppen. Qua grondoppervlak van de historische binnenstad staan we in vergelijking met de overige steden in Nederland hoog in de index, op de 16e plek. En we schijnen een behoorlijk ommeland te verzorgen, volgens Marlet kunnen daar maar 57 steden in Nederland prat op gaan. Kortom, stedelijkheid, menselijke maat en natuurlijke omgeving. Gouden troeven bij elkaar. Met een ding was ik het niet zo met hem eens. Hij zei dat het met de werkgelegenheid wel goed zat. Dat mensen hier op acceptabele reisafstand gemakkelijk banen kunnen vinden. Dat betwijfel ik.

 

 

De menselijke maat kun je niet zo gemakkelijk in statistieken vastleggen. Die voel je gewoonweg en je moet hier zijn om het te ervaren. Zutphen heeft een ander ritme. Feitelijk kun je zeggen dat Zutphen zich niet door alle aspecten van de vooruitgang van de afgelopen decennia heeft laten misleiden. Terwijl de rest van Nederland zich de afgelopen 5 jaar massaal heeft gestort op biologisch eten, moestuintjes bijhouden, tweedehands goederen uitwisselen, handwerken en zelf kleren maken, was Zutphen dat al jaren aan het doen. Zutphen heeft daarin een kennisvoorsprong bij andere steden. Een grote kans om zich mee te profileren. Zutphen is geaard.

De tweede spreker van de avond Prof. Wim de Ridder, verbonden aan de TU Twente en futuroloog, maakte zich zorgen over het feit dat de detaillisten in de Zutphense binnenstad zich nog amper bewust zijn van de digitale ontwikkelingen die de komende jaren op de gemeenschap als totaal gaan afkomen en die met name de wijze waarop wij goederen vergaren drastisch zullen gaan veranderen. Daar geef ik hem gelijk in, maar die zorg geldt niet alleen voor de detailhandel in Zutphen, maar ook voor detaillisten in vele andere steden. We zullen steeds minder winkelvloeroppervlakte nodig hebben. Het detailhandelshart in binnensteden zal kleiner worden. En ik vraag me af hoeveel lef Zutphen zal hebben de komende jaren: wordt het het huidige winkelareaal gehandhaafd en blijft de stad zoeken naar tijdelijke oplossingen voor de leegstand of gaan we hier misschien wel aanloopstraten als regelvrije zones aanwijzen en terug naar een klein compact winkelhart?

 

 

De Ridder hamerde ook op het belang van ambachten en dat hierin voor Zutphen een troef kan liggen. Ambachten werden door een aantal aanwezigen afgedaan als saai en ouderwets terwijl anderen daarin juist kansen zagen voor Zutphen. We hebben er vaak zo’n associatie bij van mannen in blauwe kielen die klompen maken of riet binden. Maar ambachtelijk werken kan ook in combinatie met moderne technieken. Denk maar aan de 3D printer. Wat ik zelf niet begrijp is dat terwijl Zutphen een stad is van de Vrije School, waar juist ambachtelijk werken hoog in het vaandel staat, het onderwijs niet wordt gecombineerd met moderne fablab technieken. We willen toch meer jongeren richting de techniek? Een Fablab is fantastisch, ik heb er basisschoolleerlingen en middelbare scholieren in zien werken. Stuk voor stuk enthousiast, elkaar verdringend bij de apparaten. Werken met je handen met een digitale twist. Dat is toekomst en dat voelt goed.

Linda Commandeur sloot de rij van gastsprekers af. Zij heeft de ideeënwerkplaats BS22 in Groenlo opgericht. Vandaar uit inspireert ze bewoners om vooral hun dromen en plannen waar te maken. Haar belangrijkste boodschap voor de bewoners van Zutphen was misschien wel dat je moet geloven in je eigen bijdrage, moet durven te experimenteren en gewoon maar moet beginnen. Er komen altijd wel volgers, aldus Commandeur, als je maar passie en energie uitstraalt, zo werkt dat immers. En haar afsluiter vond ik wel mooi: “Zutphen denk na welke plannen jullie het meest waarderen, ga daar werk van maken, opdat jullie in 2025 een gelukkige stad zijn”. En daarmee is de cirkel rond. Zutphen wordt nu al vaak bestempeld als een spirituele stad. En voor sommigen is spiritualiteit misschien een te zweverig woord, maar uiteindelijk willen we allemaal een ding en dat is gelukkig zijn. Zutphen is een groot geheim, verrukkelijk slecht bereikbaar en stiekum willen een aantal van ons dat misschien ook wel een beetje zo houden. Zutphen is aan zet.

 

 




Er zijn nog geen reacties
Rembrandt op een tablet
1 december 2013

Ze schuifelen voorzichtig van ets naar ets. De kleinste dame leunt op een wandelstok en haar vriendin hanteert te tablet. Het is zondag en ik ben op de tentoonstelling ‘Rembrandt in zwart-wit’, onderdeel van de expositie ‘Rembrandt op reis door Nederland’ en bevind me in het stedelijke museum Zutphen. De tentoonstelling is vorig weekend geopend. Het is er druk en een overwegend ouder publiek verplaatst zich zachtjes van schilderij naar schilderij. Tablets worden opgeheven, voor een schilderij gehouden en om mij heen hoor ik mensen elkaar zachtjes murmelend tekst vanaf de tablets voorlezen.

In de refter staat een grote trolley vol met kleine laatjes met op elk plankje een tablet. Je kan er bijna niet omheen. Vrijwilligers staan klaar om ze aan te reiken. Het is duidelijk dat een aantal bezoekers nog niet eerder een tablet in de hand heeft gehad. De instructies zijn heel simpel: de tablet voor het schilderij houden en wachten tot de ets is herkent en de uitleg op het scherm verschijnt. Uiteraard kon je ook zonder tablet de tentoonstelling bekijken, maar dat is niet verstandig, zo werd mij aangeraden.

 

 

“Je moet dat ding ook stilhouden,” zegt de kleine dame met de wandelstok tegen haar vriendin, “anders werkt het niet”. “Maar mijn handen trillen een beetje” hoor ik haar protesteren. Gelukkig biedt de procedure ook een escape. Als het niet lukt het beeld te vangen, kan op het scherm het nummer van de betreffende ets worden ingetoetst en verschijnt de uitleg alsnog op het scherm. Het is duidelijk dat de dames nog nooit eerder met een tablet hebben gewerkt. Ik zie ze even worstelen met het beeld vergroten, help ze een handje en als profs zoomen ze vervolgens alle etsen in.

“Ik wil ook zo’n ding”, hoor ik de tablet dragende dame een paar etsen later zeggen, “ik dacht altijd dat ik dat niet kon, maar ik kan het wel! Is dit hoe apps ook een beetje werken”.  Ze staat ineens weer naast me en keek me hoopvol aan. “Ja”, antwoordde ik, “zo moet je je een app ook voorstellen, aanklikken en je bent binnen”. “Dan neem ik ook zo’n telefoon met van die apps,” verzekert ze me. “Kan ik gaan scrabbelen”.

Dat is een mooie bijvangst, dacht ik. Organiseer een tentoonstelling op deze wijze en na een bezoek zijn ook niet ‘tablet-addicts’ ingewijd in de geheimen van de tablet. Ouderenzorg breekt zich het hoofd hoe ze ouderen aan de tablet kunnen krijgen en dit museum krijgt het in een middag spontaan voor elkaar.

 

 

Maar dat niet iedereen gecharmeerd is van verandering moge ook duidelijk zijn. Er was namelijk nog een nieuwigheidje. Het museum heeft in het kader van deze tentoonstelling samenwerking gezocht met een restaurant in het centrum van Zutphen dat bekend staat om haar middeleeuwse dis, het bier wordt er nog in stenen kroezen geschonken. Rembrandt zou er met smaak hebben kunnen eten en drinken.

Over en weer wordt tussen museum en restaurant korting verleend. Positief toch? Museums moeten immers hun eigen broek meer en meer ophouden. Slimme allianties passen daarbij. De man voor mij in de rij bij de kassa stond werd netjes op deze mogelijkheid gewezen. Dat viel helaas niet in goede aarde. Hij liet de kassadame met afgemeten stem weten dat hij van dit soort commerciële informatie verschoond wenste te blijven. Een museum heeft enkel het etaleren van kunst als taak, memoreerde hij haar, en van de rest moet het museum zich verre houden. Niet meer en niet minder. Hij hoopte dat het haar duidelijk was.

Zijn tablets meer of minder? Meer, zou ik zeggen, een mooie aanvulling op de kunst zelf.  Nam deze man er eentje? Ik denk dat u het antwoord wel weet.




Er zijn nog geen reacties